کشور آلمان

شعار ملی آلمان :  Einigkeit und Recht und Freiheit (یگانگی، حق و آزادی)

مذهب: كلیساهای مختلف پروتستان ( عمدتاً لوتری)، كاتولیك رومی , اسلام سنی

آآلمان دارای نظام سیاسی جمهوری فدرال دموکراتیک پارلمانی بوده و دارای ۱۶ ایالت است. این ایالت‌ها می‌توانند در برخی مسائل مستقل عمل کنند. لمان هنگام جنگ فرانسه و پروس در سال ۱۸۷۱ به عنوان یک ملت-دولت متحد شد. آلمان هم اکنون یکی از صنعتی‌ترین کشورهای جهان است و به عنوان ثروتمندترین عضو اتحادیه اروپا موتور اقتصادی حوزهٔ پولی یورو محسوب می‌شود.
جمهوری فدرال آلمان یکی از اعضای سازمان ملل متحد، ناتو، کشورهای گروه هشت و گروه پنج بوده و از بنیانگذاران اتحادیه اروپا است.

شهرهای مهم: بن ، اسن ، هامبورگ ، مونیخ (مونشن)، کلن ، فرانکفورت ، دورتموند ، دوسلدورف ، اشتوتگارت ،برمن ، لایپزینگ ، دویسبورگ، درسدن، هانوور، نورمبرگ (نورنبرگ)، بوخوم، ووپرتال، بیله فلد، شمنیتز،مانهایم، ماگدبورگ، گلزن گیرشن،کارلسروهه، ویسبادن، روستوک ، برانزویک، مونشن گلادباخ، مونستر،آوگسبورگ، کیل ، کرفلد، آخن ، اوبرهاوزن، لوبک،فرایبورگ،مولهایم ، ماینز, لورکوزن
مساحت: ٣٥٧٠٢١ کیلومتر مربع
خط ساحلی: ٢٣٨٩ کیلومتر
مختصات جغرافیایی: ٥١درجه شمالی و ٩ درجه شرقی
 

حکومت

از هر كدام از ١٦ ایالت (لند؛ جمع لنده) آلمان، به نسبت جمعیت، سه چهار یا شش تن از اعضای دولت ایالتی به عنوان نماینده در یكی از مجالس پارلمان – شورای فدرال (بوندسرات) – كه دارای ٧٩عضو است،‌حضور دارند. این اعضاء برای مدت محدودی انتخاب می‌گردند. دیگر مجالس پارلمان – مجلس فدرال (لوندستاگ) –٦٦٢عضو دارد كه تحت نظام مركبی از حوزه‌های انتخابی كه یك نماینده دارند و حوزه‌هایی كه تعداد نمایندگان به نسبت جمعیت است, برای چهار سال با رأی تمامی افراد بالغ انتخاب می‌شوند. قدرت اجرایی در اختیار دولت فدرال به ریاست صدر اعظم فدرال است. صدر اعظم را بوندستاگ انتخاب می‌كند. رئیس جمهور فدرال طی نشست مشتركی از اعضای بوندسرات و تعداد برابری از نمایندگان ایالات، برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌گردد. با این كه در اوت ١٩٩٠، بر لین پایتخت اعلام شد، پارلمان، دولت، وزیران، رئیس جمهور و صدر اعظم فدرال در شهر بن استقرار دارند. ü احزاب عمدة سیاسی عبارتند از: • حزب سوسیال دموكرات (سوسیالیست)، • حزب دموكرات مسیحی (محافظه كار) • حزب سوسیال مسیحی • حزب دموكرات آزاد (لیبرال) • حزب سبز (حفاظت از محیط زیست) • حزب سوسیالیسم دموكراتیك (حزب كمونیست آلمان شرقی سابق) ü هر ایالت پارلمان و دولت مجزای خود را دارد. ü ایالات آلمان نام ایالت مرکز مساحت(كیلومتر مربع) با دن – ووتمبرگ اشتوتگارت ٣٥٧٥٢ بایرن (باواریا) مونیخ (مونشن) ٧٠٥٤٦ براندنبورگ پوتسدام ٢٨٠١٦ نام ایالت مرکز مساحت(كیلومتر مربع) برلین برلین ٨٨٣ برمن برمن ٤٠٤ تورینگن ارفورت ١٥٢٠٩ راین لند – فالس ماینز ١٩٨٤٨ زارلند زابروكن ٢٥٧١ زاكسن درسدن ١٧٧١٣ زاكسن – آنهالت ماگدبورگ ٢٠٢٩٧ شلسویگ – هولشتاین كیل ١٥٧٢٠ مكلنبورگ – فورپومرن شورین ٢٦٦٩٤ نوردراین – وست فالن دوسلدورف ٣٤٠٦ نیدرزاكسن هانوفر ٤٧٤٣١ هامبورگ هامبورگ ٧٥٥ هسن ویسبادن ٢١١١٤

عضویت: سازمان ملل متحد, جامع اروپا، پیمان آتلانتیک شمالی،کنفرانس امنیت و همکاری در اروپا، اتحادیه اروپای غربی،گروه هفت، سازمان همکاری اقتصادی و توسعه، شورای اروپا

تاریخ معاصر

در 1871 امپراتوری آلمان – متشكل از چهار پادشاهی، شش مهدوك نشین, پنج دوك نشین و هفت شاهزاده نشین – با پادشاه پروس در مقام امپراتور آلمان (قیصر) تشكیل یافت. از 1871 تا 1918، آلمان متحد و توسعه طلب كوشید تا نفوذش را در سراسر اروپا گسترش دهد، در عرصة تجارت و نیروی دریایی با بریتانیا به رقابت پرداخت و امپراتوری استعماری ساخت. آلمان تحت حكومت ویلهام (سلطنت از 1888 تا 1918)، كه شخصی تندخوی بود، در سیاست جهان ایجاد بی ثباتی می‌كرد. در ژوئن 1914 ولیعهد اتریش – هنگری در سارایوو ترور شد. اتریشیها – با حمایت آلمانیها، كه از خطر از هم پاشی متحدشان بیمناك بودند – تقصیر را به گردن صربستان انداختند و تهدید به حمله كردند. صربها نیز از هم نژادهایشان در روسیه تقاضای كمك كردند، و روسها بسیج ارتش عظیم خود را آغاز كردند. آلمان كه از مورد حمله واقع شدن هراس داشت، استراتژی موسوم به طرح شلایفن را به مرحلة اجرا گذاشت، و به روسیه و فرانسه اعلام جنگ كرد. مقصود از این طرح مغلوب ساختن فرانسه (متحد روسیه) قبل از تكمیل بسیج روسها بود. هنگامی كه سربازان آلمانی، برای مقدمه حمله به فرانسه، وارد بلژیك بی طرف شدند، بریتانیا – ضامن استقلال بلژیك – به آلمان اعلام جنگ كرد. این جنگ از 1914 تا 1918 ادامه داشت، و در آلمان و اتریش و تركیه در برابر اتحادی جهانی قرار گرفتند. نبرد در جبهه غرب خیلی زود از تحریك بازماند و تبدیل به جنگ سنگری شد، و موازنه قدرت فقط وقتی به نفع متفقین برگشت كه آمریكا در 1917 بر ضد آلمان وارد جنگ شد. در جبهه شرق ، روسیه گرفتار هرج و مرج انقلابی شد (1917) و آلمانها از فرصت استفاده كردند و با حمله به نتایج قطعی رسیدند. تا اوت 1918 قدرت اتریش و تركیه در هم شكست و آلمان منزوی گشت. با كاهش اطمینان عمومی در آلمان، این كشور در نوامبر 1918 تسلیم شد. شكست در جنگ جهانی اول منجر به از دست رفتن سرزمینهای بسیار در اروپا و مستعمرات ماورای بحار پایان پادشاهی‌های آلمانی، تحمیل مبالغ هنگفتی غرامات جنگی و اشغال راینلند به دست نیروهای متفقین تا سال 1930 شد. جمهوری لیبرال و ایمار (1919 تا 1933)‌نتوانست ثبات اقتصادی یا سیاسی ایجاد كند. در اوایل دهه 1930، طرفداری از حزب ناسیونال سوسیالیست كارگران آلمان (نازی) افزایش یافت. این حزب خواهان برقراری دولتی قدرتمند و متمركز، سیاست خارجی جنگ طلب، حفظ خصوصیات نژاد آلبانی و فسخ توافقهای پس از جنگ شد، در 1933 ، رهبر حزب نازی آدولف هیتلر (1889 تا 1945) صدر اعظم و در 1934 رئیس جمهور شد. رایش سوم (امپراتوری) او اتریش را ضمیمه خود ساخت (1938) چكوسلواكی را تجزیه كرد (1939)، و اقدام به نابود سازی یهودیان و دیگرانی كرد كه از نظر نازی‌ها پست بودند. هیتلر به منظور پیشبرد ادعاهای ارزی در لهستان، پیمان عدم تعرض آلمان و شوروی را منعقد كرد. (24 اوت 1939)، كه به شوروی اجازه می‌داد تا جمهوریهای بالتیك (استونی)، لاكوی و لیتوانی را ضمیمه خود سازد و توافقی برای تقسیم لهستان در یك سپتامبر 1939 آلمان را داخل جنگ كرد. دو روز بعد بریتانیا و فرانسه به آلمان اعلام جنگ كردند ولی برای كمك به لهستان كاری نمی‌توانستنند انجام دهند. هیتلر پس از گذشت وقفه‌ای موسوم به جنگ ساختگی به سوی غرب روی آورد. (1940) و به دانمارك، نوروژ، بلژیك، هلند، لوكزامبورگ و فرانسه حمله كرد. در 1941 ایتالیا بر ضد بریتانیا و فرانسه وارد جنگ گشت و با حمله این كشور به آلبانی و یونان جبهه بالكان گشوده شد. حمله آلمان به شوروی (1941) جبهه شرق را گشود. همچنین در 1941، ژاپن با حمله به پایگاه دریایی پرل‌هاربر آمریكا در هاوایی به دول محور (آلمان و ایتالیا) پیوست. در اوج قدرت دول محور در1942 آلمان – مستقیماً یا ازسوی هم پیمانانش – نزدیك به كل اروپا به غیر از جزابر بریتانیا، سویس بی طرف سوئد,، اسپانیا و پرتغال را تحت كنترل داشت. در اواخر 1942 درشمال افریقا وضع به ضرر دول محور تغییر كرد. در 1943، ایتالیا تسلیم شد و نیروهای شوروی شروع به عقب راندن آلمانیها كردند. در1944 ، متفقین با پیاده كردن نیرو در ساحل نرماندی آزاد سازی اروپای غربی را آغاز كردند، و با پیشروی در بالكان آلمانیها را ازخاك شوری بیرون راندند. پس از بمبارانهای سنگین متفقین پایان مار آلمان سریع بود. هیتلر در آوریل 1945 خودكشی كرد و برلین در اوائل مه به دست شورویها سقوط كرد. در 1945, آلمان زمینهای بسیاری از به لهستان داد. متفقین (بریتانیا، فرانسه، آمریكا، شوروی) این كشور – و پایتختش، برلین – را به چهار بخش اشغال تقسیم كردند. مقصود متفقین، آلمانی متحدو خلع سلاح شده بود، ولی همكاری بین آنها به سرعت از هم پاشید، و در 1948 و 1949 شوروی برلین غربی را محاصره كرد. در 1948، بخشهای غربی آلمان ازنظر اقتصادی یكی شد. پس از وحدت بخشهای غربی و تشكیل جمهوری فدرال آلمان، دربخش شوروی، استقرار جمهوری دموكراتیك آلمان اعلام شد. پیشرفت اقتصادی جمهوری دموكراتیك آلمان در مقایسه با جمهوری فدرال لطمه خورد. در 1953 كمبود مواد خوراكی و حكومت سركوبگرانه كمونیستی قیامی را به دنباب داشت. در 1955، آلمان غربی در مقام عضوی از اتحاد غربی كسب استقلال كرد. تقسیم كشور در آلمان با اكراه پذیرفته شد. صدر اعظم مونرادآدنائر (1876 تا 1967) از به رسمیت شناسی آلمان شرقی به عنوان كشوری مجزا امتناع كرد و روابط با اتحاد شوروی نامشخص باقی ماند. مسائل مهم با بلوك شرق مشتمل بود بر وضعیت تعریف نشده مناطقی كه در 1945 به تصرف لهستان در آمد و وضعیت دشوار برلین غربی – قسمتی از جمهوری فدرال – كه داخل خاك آلمان شرقی كمونیست در انزوا بود. روابط میان دو آلمان با فرار تعداد زیادی از آلمانیهای شرقی به غرب تیره شد و این فرارها فقط وقتی متوقف شد كه والتر اولرشت (رهبر حزب كمونیست آلمان شرقی از 1950 تا 1971) دستور بنای دیوار برلین را صادركرد (1961). آدنائر با رفع اختلافات با فرانسه و شركت در جامعة اروپا كوشید تا پذیرش مجدد آلمان غربی به درون اروپای غربی را كسب كند. احیای اقتصادی آلمان كه آدنائر شروع كرده بود تحت صدارت جانشینان دموكرات مسیحی (محافظه كار) او – لودویگ ارهارد (صدر اعظم از 1963 تا 1966) – و كورت گئورگ كیسینجر (صدر اعظم از 1966 تا 1969) ادامه یافت. تحت صدارت سوسیال دموكراتها – ویلی برانت (صدر اعظم از 1969 تا 1974) و هلموت اشمیت (صدر اعظم از 1974 تا 1982) – قراردادهایی با اتحاد شوروی (1970) و لهستان (به رسمیت شناختن خط اودر – نایسه به عنوان مرز غربی لهستان) به امضا رسید و روابط با جمهوری دموكراتیك آلمان عادی شد (1972). تحت صدارت هلموت كوهل – آلمان غربی به توسعة چشمگیر اقتصادبی و عضویت مشاتاقانه در جامعه اروپا دامه داد. در اواخر دهه 1980، آلمان غربی نقش آهن ربای اقتصادی و فرهنگی برای بیشتر اروپای شرقی را داشت. با این حال، علل ریشه ای مسائل جمهوری آلمان باقی بود، در اواخر دهه 1980 بار دیگر نمایان شد. رهبری فرتوت كمونیست این كشور به رهبری اریش هونه كر به احساس رایج برای آزادی بیشتر كه از شوروی گورباچف ساطع می‌شد واكنش نشا ن داد. در 1989, شمار زیادی از اهالی آلمان شرقی از طریق لهستان، چكسلواكی و مجارستان جمهوری دموكراتیك آلمان را به مقصد غرب پشت سر گذاشتند. تظاهرات عظیم عمومی به نفع اصلاحات – به رهبری جنبش مخالفان موسوم به سرای نو – منجر به انتصاب رهبری جدید, ایگون كرنتز، گشت. دیوار برلین در نوامبر 1989 بازگشوده و رفت و آمد آزاد بین دو آلمان میسر گردید، ولی تظاهرات برای تغییرات بنیادی ادامه یافت و در تغییر دیگری در رهبری، كرنتز تعویض شد. رئیس جمهوری غیر كمونیست، نخست وزیری جدید (هانس مودرو) و دولتی با حضور اعضای گروه‌های مخالف انتصاب شدند. در مارس 1990، انتخابات آزاد در آلمان شرقی برگذار شد و در نتیجه حزب كمونیست به گروهی در اقلیت نزول كرد. وقتی اقتصاد آلمان شرقی فروریخت. صدر اعظم آلمان غربی هلموت كوهل اتحاد پولی دو آلمان را پیشنهاد كرد. در نتیجه، خواست برای وحدت دوباره آلمان برگشت ناپذیر شد. مذاكرات موسوم به « دو بعلاوه چهار» بین دو آلمان و چهار متفق اصلی زمان جنگ در فوریه 1990 آغاز گشت. به رفم مخالفت اولیه شوروی، به عضویت كامل درآمدن آلمانی واحد در جامعهاروپا و پیمان آتلانتیك شمالی مورد توافق قرار گرفت. وحدت دوباره آمان در 3 اكتبر 1990 به وقوع پیوست و در دسامبر 1990 انتخابات سراسری برگذار گشت. سربازان شوروی سابق خارج شدند. آلمان واحد بزرگترین قدرت اقتصادی در اروپاست و بعد از روسیه بیشترین جمعیت را در این قاره دارد.

دفاع

خدمت سربازی: ١٢ ماه

آموزش

میزان باسوادی: نزدیك به۱۰۰%سنین تحصیل اجباری:۶تا ١٨ سال. تعداد دانشگاه: ٨(شامل دانشگاه آزاد و مؤسسات همطراز با دانشگاه).

اقتصاد

آلمان پس از آمریكا و ژاپن سومین قدرت صنعتی جهان است. بهبود اقتصادی این كشور پس ازجنگ جهانی دوم «معجزه اقتصادی آلمان» خوانده شده است. صنایع مهم شامل الكتریكی, مكانیكی, مواد شیمیایی, منسوجات, غذایی و وسایل نقلیه است. صنایع سنگین و مهندسی در منطقه روهر, شیمیایی در شهرهای كنار رود راین و وسایل نقلیة موتوری در مراكز بزرگ ایالتی مانند اشتوتگارت تمركز دارد. از آغاز دهه ١٩٨٠ رشد كلانی در صنایع تكنولوژی پیشرفته روی داده است. آلمان بجز زغالسنگ و زغالسنگ قهوه‌ای و ذهیار نسبتا كوچك سنگ آهن، بوكسیت، سنگ مس، نیكل، قلع، نقره، پتاس و نمك، ذخایر طبیعی نسبتا كمی دارد و شدیداً به واردات متكی است. عرضه نیروی كار با كمبود روبرو بوده است و تعداد زیادی «كارگر مهمان» (گاست اربایتر) – بویژه از تركیه و یوگسلاوی سابق – به كار گرفته شده‌اند. از كمبود نیروی كار در غرب كشور با مهاجرت از شرق، جمهوری دموكراتیك آلمان سابق, نیز مواجه شده است. تعداد افراد شاغل در صنایه خدماتی نزدیك به دو برابر كاركنان صنعت تولیدی است. بانكداری و امور مالی از منابع مهم درآمد ارز خارجی است، و فرانكفورت یكی از مراكز اصلی امور مالی و تجاری در جهان است. اتحاد دو آلمان در اكتبر ١٩٩٠ مشكل بزرگی را در پیش روی اقتصاد این كشور قرار داد. در گذشته جمهوری دموكراتیك آلمان دارای موفق‌ترین اقتصاد در بین كشورهای عضو شورای همكاری متقابل (كمكون) بود، ولی بر حسب تولید، كیفیت، طرح، سوددهی و سطح زندگی در مقایسه با آلمان غربی عقب افتاده بود. یك تراست – تروی هنداشتالت – به منظور نظارت بر خصوصی كردن ٨٠٠٠ بنگاه دولتی درآلمان شرقی تشكیل شد. صنایع مهم جمهوری دموكراتیك سابق شامل ماشین آلات و وسایل حمل و نقل، فولاد، سیمان، مواد شیمایی، كودسازی و پلاستیك است. ولی بسیاری از این صنایع در رقابت با همتای خود در غرب ناتوان بوده است. برای مثال در ١٩٩١ تولید اتومبیل در كارخانه‌ای تراباند و وارتبورگ متوقف شد، و با خرید این كارخانه از طرف آلمان غربی، تولید مدلهای غربی در آنها شروع گشت. با این حال بسیاری دیگر از بنگاه‌های آلمان شرقی ور شكست شده‌اند، و در اواخر ١٩٩٢ میزان بیكاری در جمهوری دموكراتیك سابق نزدیك به ٢٠% و با سرعت در حال افزایش بود. محصولات مهم كشاورزی و دامداری آلمان شامل رازك (برای آبجو)، انگور (برای شراب)، چغندر قند، گنام، جو و لبنیات است. مزارع اشتراكی جمهوری دموكراتیك آلمان سابق – كه احتیاجات اساسی مواد خوراكی آن كشور را رفع می‌كرد در ١٩٩٠ و ١٩٩١ خصوصی گشت. جنگلها نزدیك به یك سوم كشور را پوشانده است و صنعت چوب رو به رشدی را تأمین می‌كند.

آنگلا مرکل در جمع مهاجران